OD DYSLEKTYKA DO GENIUSZA

Sally E. Shaywitz w artykule "Dysleksja" (Świat nauki, styczeń 1997) pisze:
"...Doświadczenie zgromadzone przez lata pracy w Yale Center podpowiada, że "wyrównani" dyslektycy mają wyraźną przewagę nad osobami bez tej wady pod względem logicznego rozumowania i tworzenia pojęć, choć nieprawidłowości przetwarzania fonologicznego przesłaniają często ich niezwykłe zdolności..." 

Język składa się z symboli, a na symbol składają się trzy elementy: brzmienie, obraz i znaczenie. Gra na instrumencie łączy obraz nuty na pięciolinii z jej realną wysokością i kojarzy z miejscem palca. Inaczej mówiąc - nuta jest  symbolem oznaczającym: "postaw palec X w miejscu Y" i sprawdź słuchem, czy otrzymałeś właściwy dźwięk. Dlatego w naturalny i intuicyjny sposób dziecko zaczyna rozpoznawać i kojarzyć symbole, bo łatwiej odczytać wysokość nuty na pięciolinii niż skomplikowany obraz litery. 

Dr Carla Hannaford - neurolog, neurofizjolog i wykładowca uniwersytecki, w książce Profil Dominujący (The Dominance Factor) pisze:
„...Kiedy rozpoczęłam naukę gry na skrzypcach, musiałam zaangażować obie półkule mózgowe i wszystkie zmysły. W pierwszej fazie nauki bardziej aktywna była moja półkula logiczna. Wkładałam dużo wysiłku i starania ucząc się nut, rytmu, sposobu trzymania skrzypiec i smyczka, słuchając specyficznych tonów. Kiedy poczyniłam postępy, sam instrument niejako sprawił, że pokochałam muzykę, angażując tym samym moją prawą półkulę oraz wszystkie zmysły. 
Obecnie przeprowadzone badania mózgu wykazują, że u ludzi grających na instrumentach muzycznych, szczególnie tak skomplikowanych jak skrzypce, stwierdza się bardziej zintegrowane działanie mózgu, bo aby dobrze radzić sobie w tych działaniach, obie półkule muszą być aktywne jednocześnie. Dzięki półkuli lewej potrafimy stosować odpowiednie techniki, a dzięki półkuli prawej w naszym działaniu jest pasja, osobiste odczucia, mamy też świadomość całego obrazu tego, co robimy.
W czasie gry na skrzypcach, palce lewej ręki naciskają strunę, żeby wydobyć daną nutę, natomiast prawa ręka przekracza środkową linię ciała, pociągając smyczkiem w poprzek strun, żeby wydobyć z nich dźwięk. Taki ruch angażuje jednocześnie obie półkule mózgu i usprawnia między nimi komunikację nerwową. Ruchy naprzemienne ułatwiają naukę. Jest to najbardziej zalecany rodzaj ćwiczeń dla osób o jednostronnym profilu oczu, uszu, rąk i/lub nóg.
Ćwiczenia naprzemienne aktywizują mięśnie prawego i lewego oka oraz półkule mózgu, co sprzyja integracji i całościowemu przyjmowaniu informacji wzrokowej. Zablokowany profil dominacji ucha (kiedy wiodące ucho i półkula są po tej samej stronie) ma wpływ na możliwości percepcji słuchowej. Dzięki grze na skrzypcach poprawia się współpraca obojga uszu i obu półkul mózgowych, co wpływa na na całościowe przyjmowanie informacji słuchowych.
Dominująca półkula i ręka leżące po tej samej stronie ciała, wpływają na sposób komunikacji i zręczność kinestetyczną. Ćwiczenia gry na skrzypcach wspierają proces obustronnej integracji, co poprawia zręczność rąk i 
możliwości manipulowania przedmiotami. Ułatwia także swobodę komunikacji werbalnej, pisemnej oraz przez gesty. Ponieważ mówienie jest blisko skojarzone z pisaniem (ośrodki w mózgu) gra na skrzypcach poprawia obie te czynności.
Można nauczyć się sprawniejszego funkcjonowania w trakcie normalnych zajęć, jednak w stresie, te wyuczone strategie przeważnie zanikają, pomimo, że są bardzo potrzebne. Pod wpływem stresu wszyscy stajemy się zdominowani emocjami i nie widzimy albo nie słyszymy tak dobrze, jak zawsze, po prostu stajemy się bardziej niezgrabni. Do utrzymania integracji, musimy nauczyć się redukować stres i przeciwdziałać mu. Do pomocnych technik należą systematyczne występy publiczne, które ćwiczą opanowanie napięcia ciała i umiejętność redukcji stresu.

Dla dzieci nadpobudliwych i nadwrażliwych emocjonalnie, ważne jest nauczenie się nut i poczucia czasu. Gdy gram na skrzypcach, to aby czytać nuty i grać rytmicznie, z pasją i wyobraźnią, muszę mieć zintegrowane obie półkule mózgowe i wszystkie zmysły...”

Czyż to nie dziwne, że Leonardo da Vinci, Albert Einstein, Hans Christian Andersen, Winston Churchill, Whoopi Goldberg, Walt Disney i wielu innych znanych ludzi osiągnęło sławę pomimo dysleksji? A może oni byli genialni, ponieważ byli dyslektykami?

Jeśli naturalne zdolności powodujące dysleksję nie zostaną zniszczone, a wyrównane w procesie edukacji, mogą dać wyższą od przeciętnej inteligencję i ponadprzeciętne zdolności twórcze.

---

Nauka gry na instrumencie podwyższa 
sprawność umysłu w każdym wieku. 
Nauka gry na skrzypcach jest pomocnym środkiem 
w walce z dysleksją i ADHD.

Wystarczy tylko 10 minut ćwiczeń dziennie.

 

Zapraszamy na FORUM Internetowej Szkoły Muzycznej:
http://members.lycos.co.uk/paganiniclub/

 

 

---

Od powstania strony jesteś naszym      czytelnikiem w Republice
   w portalu Interia

Mapa strony